Waarom borstvoeding in het ziekenhuis soms écht te ver gaat

borstvoedingsmaffia
Barbara’s zoontje Morris (nu 2) werd een maand te vroeg geboren. Dan werken de longen, de lever en de zuigreflex nog niet goed. Het leek Barbara logisch om zo’n kwetsbaar kindje dat niet aan de borst kan drinken de fles te geven. Mocht niet. In plaats daarvan douwden ze een sonde door zijn kleine neusgaatjes, zonder overleg.

Lees ook: Luisteren ze niet? Schrijf een brief!

“Je moet kolven,” zegt de verpleegkundige nog voor mijn hoofd het kussen raakt. Drie dagen geleden is Morris geboren, hier, in dit ziekenhuis in Amsterdam. Hij was een maand te vroeg, zijn longen en lever waren nog niet goed op gang. Eerst werd hij blauw en toen geel en nu ligt hij op de couveuseafdeling aan allemaal slangetjes.
Elke drie uur staat er een verpleegkundige aan mijn bed met een geel kolfapparaat op wieltjes. Het pompt en zuigt tot het pijn doet, en zonder dat er een druppel uit komt. Na deze ondankbare pogingen spoed ik me met lege handen naar neonatologie. Een verpleegkundige geeft me een piepkleine Morris aan en legt hem aan de borst. Na een half uur doelloos happen in het halfduister, legt ze hem aan de andere borst. Na een uur mag hij eindelijk écht drinken. Door een minuscuul slangetje aan mijn vinger moet hij zijn kunstvoeding naar binnen sabbelen. Soms lukt dat na lang aandringen, soms valt hij in slaap.

Minuscule neusgaatje
Acht keer per dag herhalen we dit programma. Dag en nacht, nu al drie etmalen lang. Hij valt alleen maar af. Als hij weer eens in slaap sukkelt, zegt de verpleegkundige: “Ik denk dat hij aan een sonde moet.”
Ze houdt een slangetje omhoog. “Dit,” zegt ze. “Duwen we door de neus naar binnen, langs de slokdarm, zo de maag in.”
Ik kijk naar de minuscule neusgaatjes van mijn zoontje. “Doet dat geen pijn?” vraag ik. Ik krijg geen antwoord. ‘
“En een flesje? Kunnen we hem niet gewoon de fles geven?”
“Een sonde is beter,” zegt ze.

Borstvoedingsevangelisten
Borstvoeding. Ik heb er niet zo’n mening over. Bij mijn eerste zoontje ging het goed, dus heb ik het hem vijf maanden lang gegeven. Nu, bij de tweede, zou ik wel zien.
Bij mijn eerste kind had ik te maken met verloskundigen, kraamhulpen en consultatiebureaus. Door hen kreeg ik niet het gevoel dat het iets was waarin je een vrije keuze hebt. Ze zeggen van wel, maar ergens voel je dat je ze beter niet kunt teleurstellen.
Daarom was ik blij dat ik nu mijn eerste week in dit ziekenhuis kon doorbrengen. Hier is in ieder geval geen druk van de borstvoedingsevangelisten. Dit is het domein van artsen, van de wetenschap, hier overheerst de ratio.
Dacht ik.

Krottenwijken
Maar als ik thuiskom, en er als journalist induik, kom ik het grote verhaal hier achter tegen.
Een paar jaar terug werden Amsterdamse ziekenhuizen onderdeel van een wereldwijde campagne voor borstvoeding. Unicef en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wilden de opkomst van de kunstvoeding tegen gaan en sloegen de handen ineen. In de sloppenwijken van Kinshasa in Congo, de favela’s van Rio en de kraamafdelingen van Nederland – overal moesten baby’s weer aan de borst.
Om dit te bereiken stelden ze de ’10 vuistregels voor borstvoeding’ op. Hierin staat dat gezondheidsinstellingen voorlichting moeten geven over borstvoeding, dat ze hun personeel hierin opleiden, dat moeder en kind samen op een kamer komen te liggen, dat baby’s die borstvoeding krijgen geen flessen met speentjes krijgen en dat ze ‘geen andere voeding krijgen dan borstvoeding, noch extra vocht, tenzij op medische indicatie’. Alleen wie zich aan deze regels houdt, krijgt een certificaat.

Artsen vinden het ook onzin
Om baby’s waar nodig toch kunstvoeding te geven, maar geen speen te gebruiken wordt nu gebruik gemaakt van die kleine slangetjes aan de vinger waardoor de baby de kunstvoeding of afgekolfde melk naar binnen krijgt. En omdat dit soms te veel inspanning vergt, krijgen vroeg geborenen vaak een sonde, zoals die verpleegkundige bij mijn zoontje wilde doen.
“Vingervoeding, cupjes, slangetjes,” zegt een arts later tegen me. “Tja. Onder artsen heerst wel eens het gevoel: waar zijn we mee bezig? Maar die speen is een heel belangrijk thema voor Unicef. Als je als ziekenhuis die test wilt halen, komen ze iedereen op de afdeling interviewen. Als ze dan horen dat er zonder goede reden een fles is gebruikt, krijg je als ziekenhuis een kruisje.”

Hartverscheurend krijsen
Wat ik ook probeer, op de couveuse-afdeling mag Morris niet aan de fles. Ook niet wanneer hij flink afvalt. Ik moet hem met vingervoeding proberen te laten groeien, en als dat niet lukt, dan moet hij aan de sonde.
Ik ben te stoned en te verward om met mijn vuist op tafel te slaan.
Op een middag, ik lag even te rusten, besluiten ze Morris inderdaad een sonde te geven.
Zomaar, zonder overleg.
Als ik de afdeling op loop, ligt hij hartverscheurend te krijsen in zijn wieg. Nog voor ik besef wat er aan de hand is, rukt hij de sonde uit zijn neus. Zijn lichaam trilt van woede.
Ik huil en pak hem op.
Als ik vraag waarom dat nodig was, zegt de verpleegkundige: “Omdat hij afvalt.”
Ik zeg: “Dan geven we hem toch de fles?”
“Dat is niet ons protocol,” zegt ze.

Als een bewaker
De rest van mijn verblijf in het OLVG sta ik daarom elke acht uur, wanneer er een nieuwe verpleegkundige begint aan haar dienst, als een bewaker naast de wieg. Ik leg uit dat ik mijn kind best even aan de borst wil leggen, maar dat het daarna echt aan de fles moet. “Geen gedoe met vingervoeding meer.”
Steeds proberen ze het toch. “En als hij niet aankomt moet hij aan de sonde,” dreigen ze. Ik heb het gevoel tegen een onzichtbare vijand te vechten.
Als een bewaker sta ik een week 24 uur dag naast zijn wieg, ik maak ruzie met de hele afdeling. Soms zit er een verpleegkundige tussen die het begrijpt, en die me een speentje geeft dat de allerkleinsten extra lekker vinden.
Ik zie Morris dan opbloeien.
Maar dan val ik toch even in slaap en komt er midden in de nacht weer een verpleegkundige die geen boodschap heeft aan mijn wens of aan het welzijn van mijn kindje, en er een sonde in douwt. Huilend en gillend loop ik dan de afdeling op en vraag ze hem te verlossen van die pijn.
Na een week mag ik naar huis.
Ik voel me bevrijd en kan de eerste dagen alleen maar huilen. Van geluk.
Thuis laat ik Morris lekker aan de fles lurken. Hij groeit als kool, en dronk maandenlang even makkelijk aan de borst als aan de fles.

NAWOORD

Lieve lezers die pro-borstvoeding zijn: ik weet al wat jullie gaan schrijven. “Wat jammer dat je het zo ervaren hebt, borstvoeding vond ik juist heel fijn, je moet gewoon doorzetten blabla.”
Die riedel ken ik. Jullie worden heel snel boos, dat blijf ik gek vinden. Maar okee.
Ik vind borstvoeding ook fijn en gezond. Daarom gaf ik het ook. Maar daar, in dat ziekenhuis, wilde ik mijn pasgeboren en kwetsbare zoon beschermen tegen onnodige pijn. En ik ben nog steeds rázend dat ik daarin heb gefaald. Dat ik geen zeggenschap had over het lijden van mijn kind vanwege het prestige van een ziekenhuis.
Houd daar rekening mee, voordat je boos in de pen kruipt.
Liefs, Barbara.

Elke week een fijn mailtje van ons?
[wysija_form id=”6″]

Lees ook
Geschreven door
More from Barbara van Erp

Aan alle moeders met een temperamentvol kind: I have been there

Femke beschreef dit weekeinde in een column hoe haar dagen met de ‘temperamentvolle’...
Lees verder

19 Comments

  • Hoi Barbara,

    Hier nog een voorbeeld van protecol voor alles. Gelukkig niet zo afschuwelijk als jouw ervaring maar ik vond het toch vervelend.

    Drie maanden geleden ben ik bevallen van mijn tweede dochter, een prima maar hele snelle bevalling die er voor zorgde dat ik nogal wat naweeen had. Mijn kersverse dochter had het wat benauwd gehad op het laatst en was heel moe. Daarom lag ik heel tevreden met een slapend meisje in mijn armen de pijn weg te puffen. Maar nee! Binnen een uur MOET er gevoed worden, en met een “We gaan het gewoon even proberen” werd kleine Nore tegen de borst aan gedrukt, ze sliep gewoon door. “Maar misschien kunnen we even zo…” en hoppa daar werd mijn borst vastgepakt en in haar mondje geduwd. Mijn opmerking dat ik haar oudere zus 9 maanden lang gevoed had dus dat het echt wel goed zou komen met die borstvoeding werd, lang leve het protecol, genegeerd. Door de druk van de verpleging ging ik me zo ongemakkelijk voelen dat alle pogingen mislukten. En eenmaal thuis, na een paar uur slapen en in alle ontspanning begon ze lekker te drinken en dat doet ze nog steeds.

    Ik denk dat jouw verhaal helemaal geen pro of tegenborstvoedings betoog is. Door alle reacties lijkt dat nu zo. Maar, een vervelend voorbeeld van hoe er beter op het protecol wordt gelet dan op het belang van de moeder en het kind.

  • Bizar om te lezen. Bij mij ging het in het olvg precies andersom. Onze kleine man heeft meteen een sonde met kunstvoeding gekregen (hij kon überhaubt niet zelfstandig drinken, omdat hij niet door zijn neus kon ademen), terwijl ik graag borstvoeding wilde geven. Pas na twee dagen en een verhuizing naar een ander ziekenhuis kwam ik zelf op het lumineuze idee om om een kolf te vragen en elke paar uur met flesjes melk over de gang naar neonatalogie te crossen. Gelukkig is het allemaal goed op gang gekomen, maar het had ook heel anders kunnen lopen. Een portie tunnelvisie is ook ons niet vreemd, maar uiteindelijk heb ik door beide ziekenhuizen wel een zoontje dat leeft!

  • Mijn zoontje bleek tijdens de bevalling een herseninfarct te hebben opgelopen, mede vanwege de medicatie is hij aan een sonde gelegd (hij werd ontzettend suf van deze medicatie). Door deze sonde werd kunstvoeding gegeven totdat ik zelf melk produceerde, maar er werd altijd voor gezorgd dat hij voldoende kreeg! Gelukkig was hij, toen hij van de medicatie afwas, erg gemakkelijk, fles of borst het maakte hem niks uit. Hij heeft uiteindelijk 12 dagen in het zkh gelegen en ik maar kolven en op en neer naar het zkh. Als hij er nog maar wat langer was gebleven had ik gestopt, je wordt compleet geleefd!

    Ik zeg zelf steeds: borstvoeding, het moet wel leuk blijven, voor allebei!

  • Jij hebt niet gefaald. Jij hebt je zoon beschermd zoveel je kan! Heel goed dat het zkh voor borstvoeding is, daar kunnen andere zkhen nog een voorbeeld aan nemen die ook hard roepen dat ze dit protocol dragen.. maar dit gaat inderdaad een stap te ver!

  • Wat ontzettend vervelend dat je dit hebt mee moeten maken. En wil even zeggen petje af dat je als een echte leeuwin je kleintje hebt beschermd.
    Maar je doet het klinken alsof dit alleen om de borstvoeding draait. Maar er zijn zoveel protocollen binnen het ziekenhuis. Zelf is het heel anders gegaan bij mij. Mijn meisjes (tweeling, 37 weken) waren flink dysmatuur en moesten dus worden bijgevoed. Met kunstvoeding ja, jammer maar niks aan te doen. Eerste twee dagen vingervoeden na de borst en daarna gewoon een flesje, geen gedoe, geen sonde.
    En wil even een klein dingetje vertellen, dat na drie dagen kolven pas melk komt is heel normaal. Het duurt over het algemeen 2 a 3 dagen totdat de melk toeschiet.
    En ik ben ook wel blij dat het ziekenhuis het zo belangrijk maakt om te helpen om de borstvoeding te doen slagen. Je hoort zo vaak andere zaken waardoor de borstvoeding mislukt. En juist voor zulke kleintjes is dat zo belangrijk!! Ik snap dat het bij jou helemaal verkeerd is gegaan, maar andere moeders helpt dit weer om het allemaal te doen slagen. Protocollen kunnen niet voor iedereen werken en in zo’n ziekenhuis kun je niet voor iedereen wat anders doen. Maar ik vind het wel heel, heel erg dat jij dit hebt moeten meemaken…

  • Zolang je mensen die iets meer weten over opstartproblemen bij borstvoeding en consorten borstvoedingsevangelisten noemt en nog voor iemand iets gezegd heeft al begint met “Jullie worden heel snel boos, dat blijf ik gek vinden.” is er weinig discussie mogelijk hé?

    Hadden ze meer uitleg moeten geven over het hoe en het waarom? Blijkbaar wel – als er iemand boos is… – maar dat protocol is er heus niet voor niks.

  • Herkenbaar, helaas. Bij de bevalling van mijn eerste kind verloor ik 2,5 liter bloed. Ik wilde erg graag borstvoeding geven, maar het lukte niet, mijn lichaam had andere dingen te doen dan melk maken. Toen de verpleegkundige van het consultatiebureau na een paar dagen thuis langs kwam, zei ze “de ervaring is toch wel dat als borstvoeding niet lukt de moeders eigenlijk niet echt graag willen”. Daar lag ik, met een knoepert van een borstvoedingswens en even groot schuldgevoel omdat het niet lukte. Pas later bedacht ik dat ik haar graag een stomp in haar gezicht wilde gegeven. Toen ik na een paar weken bij een lactatiekundige kwam (want ja, daar ga je dan naar toe als je je schuldig voelt over het feit dat je lijf het niet doet) zei ze dat het een wonder was dat er überhaupt een druppel uit mijn borsten kwam, na zoveel bloedverlies. Dat de eerste optie was te stoppen met borstvoeding. En dat als ik toch door wilde gaan, ik lekker flesvoeding moest geven, gevolgd door borstvoeding, “als bonbonnetje toe”. Maar alleen zolang ik dat fijn vond. Die opening om het niet te hoeven gaf mij weer de ruimte om het nog twee weken te proberen. Tot ik zag dat mijn zoon zich verzette tegen mijn tepel. Toen ben ik gekapt.
    Bij ons tweede kind lukte het ook niet. Ook toen werd mij aangeraden toch vooral vol te houden. “Als je maar echt wilt en volhoudt lukt het wel. Gewoon een week of twee met je kind in bed gaan liggen en aanleggen aanleggen aanleggen.” Twee weken in bed liggen, nadat de kraamhulp weg is en er een kind van bijna drie rondloopt? Hoe zie je dat voor je? Het moment dat ik na een prettige bevalling en een gezond kind besefte dat die fokking borstvoeding weer als een donkere wolk boven ons leven hing ben ik subiet gestopt. En ja hoor, daar was de roze wolk.
    Maar goed, iedereen lekker zelf weten.

  • Ik ben enorm pro borstvoeding. Maar om zonder overleg iets te doen tegen de wil van de ouders in is walgelijk vh ziekenhuis. Er is ook nog zoiets als emotionele voeding ofwel een kalme en blije baby door een ontspannen en gelukkige moeder die respect en vriendelijke behandeling krijgt vh ziekenhuis en staf.

    Je mag trots op jezelf zijn

    Mother knows best!

  • Mijn moeder had me al verteld dat als ik ooit kinderen zou krijgen dat borstvoeding heel erg moeilijk voor ons is, wij hebben gewoon hele kleine tepels… Toen Dyson geboren werd in het ziekenhuis in Sint Maarten moest en zou ik van de zusters daar borstvoeding geven, mijn borsten zijn bont en blauw geknepen, letterlijk. De thuis zuster van het wit gele kruis was een stuk liever en gaf me tips en tepelschildjes maar Dyson kon zich niet vast zuigen. Wat voelde ik me toen rot, gejankt heb ik, voelde me de slechtste moeder. De thuis zuster heeft me zo geholpen door te zeggen je kan gewoon kolven dan krijgt hij toch borstvoeding. Achteraf bleek ook dat ik niet genoeg melk produceerde dus werd mijn melk aangevuld met poeder melk.
    Er staat al zoveel druk op nieuwe moeders, ik vind het zo jammer dat andere moeders, zusters en de omgeving zo verschrikkelijk gemeen zijn door ze het gevoel te geven dat ze geen goede moeder zijn omdat je kind niet uit je borsten drinkt danwel uit noodzaak of uit keuze….

  • Hoi Barbara,

    Wat een hartverscheurend verhaal, ongelofelijk dat dit soort toestanden kunnen gebeuren hier in Nederland. Jij hebt niet gefaald, het ziekenhuis en de doorgeslagen borstvoedings evangelisten.

    Los van jouw verhaal vind ik het heel bijzonder dat er soms zo aan de moeder voorbij wordt gegaan. Bij mijn eerste ben ik door de borstvoeding s problemen pijn, verkeerde begeleiding en uitputting er een beetje aan onderdoor gegaan, was cognitief ook behoorlijk padje af zeg maar… ( Hoe fijn was het dat ze toen op het cb wel zeiden ‘joh stop er toch mee’)

    het kan toch niet goed zijn als je net geboren bent je een moeder blijkt te hebben die over de huppel is……eentje die als ze je naar haar toe brengen stiekem denk ‘oh nee ik moet weer’, die je huilend te drinken geeft en dat gejammer weer goed probeert te praten naar jou toe, te gesloopt om helemaal zelf voor jou te zorgen…..

    Hoe veel fijner en een wereld van verschil was het toen ik al voor de geboorte van mijn dochter, met pijn in mijn hart want ja het voelt toch als falen, de keuze heb gemaakt geen borstvoeding te geven.wat een fijne start heeft zij maar ook haar broertje met haar gehad! En hoe mooi als een lieve collega weet hoe je worstelt met het bv dilemma je wat van haar melk aanbiedt !!! Dit was voor mijn dochter en het hele gezin de beste keuze.

    nu ben je na krijgen van een kind met alle bijbehorende vermoeidheid, hormonen en enorme drive het goed te doen voor je kind meestal niet bepaald jezelf en niet zo in goed instaat voor jezelf op te komen en te zorgen. Dus meer dan normaal gevoelig voor de druk van de deskundigen…dus ik had in het eerste gesprek bij de (nieuwe) hulpverleners heel duidelijk aangegeven geen gepush te willen en ze hebben dat gerespecteerd. Ik vond het wel erg jammer dat het lastig is om eerlijke informatie te vinden over borstvoeding en voor en tegens van de fles versus de borst zodat bewuste moeders een goede afweging te kunnen maken. Er is zoiezo weinig info te vinden over vragen als Hoe kan ik wel ietsje colostrum meegeven zonder de boel op gang te brengen en hoe je dat nou aanpakt met al die bekertjes melk van je collega in je koelbox…..terwijl de borsten je wel overal om de oren vliegen. Gelukkig heb ik uiteindelijk persoonlijke info en advies gekregen van de dames van het kennissen borstvoeding en moedermelk netwerk. DANK!

    ik hoop dat we met zijn allen minder krampachtig worden over dit onderwerp. Meer realistisch, begripvol en eerlijk zodat alle moeders echt zelf keuzes kunnen en mogen maken die in hun situatie goed zijn.

    (Amen

  • Pff heftige ervaring zeg! Ik begrijp het van beide kanten qua borst en flesvoeding en jouw verhaal grijpt me aan. In ziekenhuizen heb je inderdaad een protocol maar in dit geval met jouw ervaring vind ik zo een protocol echt belachelijk aangezien ze een baby liever tot last zijn met een sonde dan de baby moeiteloos uit een fles laten drinken.
    De meningen lopen uiteen maar in dit geval geef ik je (ondanks dat ik zelf volledige borstvoeding geef) volkomen gelijk! Alles heeft zijn voor en nadeel maar als flesvoeding prima gaat.. waarom zou je het dan laten.
    In ziekenhuizen mogen ze ondanks protocollen best wat meer rekening houde n met hun cliënten!!!

  • Ik was ook pro borstvoeding. En nog steeds maar bij mij werkt het niet. Helemaal niet. Er kwam geen druppel. Ofja 2 piepkleine druppels na 3 dagen regelmatig kolven, een hoop gesjor en getrek. Ik was namelijk in de veronderstelling dat het altijd wel ging als je maar doorzet. Maar na een kleine week was ik heel ongelukkig en mijn dochter zeer tevreden met de fles.

    Ik vond dat een vies woord: flesvoedig, kunstvoeding. Zo erg was het al. En daarna hoor je dus ook bij de ‘flesvoeding mama’s’… Overal lees je: als je geen bv wilt of mag geven bla bla bla… Ik WIL wel en MAG ook !! Misschien van mij naïef maar ik heb er nooit bij stil gestaan dat IK dat niet kan.

    Na een paar weken was ik hier ook wel overheen al blijft het jammer. Mijn dochter was tevreden en daardoor ik nog meer. Achteraf helemaal zo slecht nog niet.

    Al met al: staar je inderdaad niet blind op die borstvoeding. Soms gaat het gewoon niet of soms gaat het een beetje. Dat is ook niet voldoende, want je kindje heeft honger en moet eten… wat heeft hij dan aan een halve voeding? Echt heel raar (be-lac-he-lijk!) dat jouw kindje in het ziekenhuis niet een flesje mocht. Welke tijd leven we?? Volgens mij zegt men tegenwoordig heel sterk: ga je eigen moedergevoel achterna dan weet je wat goed is voor je kind. Daar ben ik het wel mee eens!

  • Hier juist precies het omgekeerde. Ook ik heb geen mening over borst- of flesvoeding. Hele volksstammen worden groot op het een, hele stammen op het ander. Lekker belangrijk. Ik geef borstvoeding, nu al drie kinderen, en dat is helemaal niet makkelijk gegaan. Maar omdat ik was voorbereid op gedoe en had besloten het te proberen maar net zo makkelijk te stoppen als het niet zou lukken, zat er geen druk op. Ik hield vol en het lukte. Fijn. Vond ik. Maar wat krijg ik veel commentaar van mijn omgeving, familie, vrienden, noem maar op. Ik herken helemaal niks van de zogenaamde borstvoedingsmaffia, doe er ook niet aan mee. Maar ik word behandeld alsof ik iedereen veroordeel die een fles geeft. En dat terwijl ik juist graag eens een fles zou geven, maar ik heb drie flesweigeraars :-). Waarom doen we niet eens een beetje aardiger tegen elkaar? Wat maakt het nou helemaal uit?

  • Heel herkenbaar :-(

    Bij mijn eerste zwangerschap (in 2008) braken mijn vliezen met 32 weken…veel te vroeg dus…met veel moeite en misselijke dagen aan het infuus met, vervelende spuiten (die ik kreeg zodat de longetjes zich beter konden ontwikkelen) en dus constant bang om mijn baby die dus echt te vroeg geboren ging worden heb ik het nog bijna een week kunnen rekken en werd ons meisje toch nog bijna 7 weken te vroeg geboren.
    Meteen in de couveuse want ze was 41 cm en 1800 gram.

    Na de geboorte bleek dat zij helemaal door de Placenta heen geboren is (had de arts nog nooit gezien!).
    Deze was helemaal gescheurd, vlak langs de hoofdader en we hebben dus beiden veel geluk gehad dat dat goed is gegaan, had heel slecht kunnen aflopen :-(
    Na de geboorte moest ik dus ook meteen onder narcose zodat ze door middel van curettage alles weg konden halen.
    Dus dan lig je daar nog half doped van de narcose bijkomend en ongerust over je baby.
    Meteen werd er al op een zeer doordringende wijze gepusht: Je MOET borstvoeding geven…dat is van levensbelang.

    Als mama doe je natuurlijk alles voor je kind en ik heb het dus ook echt geprobeerd, maar mijn lichaam was dus ook nog niet klaar voor geboorte en de borstvoeding kwam niet op gang en de kleine meid wilde ook niet aan de borst.
    En ze bleven maar pushen…dus steeds meer stress en dat werkt natuurlijk weer averechts op de baby en de melkproductie.
    En dit alles werkt al helemaal niet mee om een fijne binding met je baby te krijgen, wat sowieso al lastiger is omdat de kleine in de couveuse ligt, in het ziekenhuis.

    Dan maar proberen te kolven… Soms wel 2 tot 3 uur achter elkaar op advies van de kraamhulp, want ik MOEST melk leveren (weet nu hoe een koe zich voelt!)
    om er met veel moeite 15 of 20 cc uit te krijgen, niet eens genoeg dus voor 1 voeding….totdat mijn borsten zo wond en ruw waren, tot bloedens toe en ik alleen maar steeds meer gefrustreerd raakt…waarom werkt mijn lijf nu niet mee :-(
    Op een gegeven moment voelde ik mij echt de slechtst moeder op de wereld, dat ik dit kleine mensje dat van mij afhankelijk was niet kon geven wat het nodig had.

    Uiteindelijk heb ik met veel moeite en best wel tegenwerking van de “borstvoedingsbrigade” (zoals ik ze noem…want dat is het gewoon!) in het ziekenhuis gezegd, dat ik het zo niet meer trok en dat het maar met flesvoeding moest.
    Heeft even geduurd voordat dat goed werkte i.v.m de zuigreflex, ondertussen dus ook aan de neussonde.

    Maar uiteindelijk na 4 stressvolle weken…toen ze op 2500 gram zat… mocht ze mee naar huis.
    Toen ik zwanger werd van ons 2e dochtertje (zij is 15 mei 2013 geboren) heb ik dus meteen gezegd dat ik dit niet nog eens wil….heb aan de 1e keer echt een trauma overgehouden betreffende borstvoeding.
    En ik heb dus toen ook in het bevallingsplan in het ziekenhuis heel duidelijk gezegd dat ik flesvoeding ging geven…PUNT!
    Heel duidelijk aangegeven, mijn lijf, mijn mening/emoties, mijn baby!

    Ik denk dat het zeker belangrijk is om borstvoeding te geven.
    Maar als het niet gaat, of iemand wil het echt niet (om wat voor reden dan ook) dan moet dat ook gerespecteerd worden en dat maakt ons geen slechtere of minder liefdevolle mama.

    xxx

  • Met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal! Ja zo voelde het bij mij ook, je moet borstvoeding geven want dat is het beste en iedereen kan het. Bij mijn eerste ging het niet, bij de 2de ook niet. Er zit niets in of ze krijgen het er gewoonweg niet uit. Ook kolven, neusspray en pilletjes mochten niet baten. Nu naderhand vraag ik me af, waarom heb ik mijn eerste weken zo laten beïnvloeden door die borstvoeding? Mijn kinderen vielen als gekken af terwijl we maar bleven doormartelen! (nou, ja bij de 2de heb ik wel meteen doorgezet en na het aanleggen volledige flessen kunstvoeding gegeven)
    Er wordt tijdens de zwangerschap naar mijn mening teveel nadruk gelegd op BV. Het is natuurlijk geweldig als het lukt, maar soms lukt het niet en dan is het ook niet het einde van de wereld. Blijf niet tegen alles in maar doorgaan en stap op tijd over als het niet lukt. En vertel vrouwen al tijdens de zwangerschap dat het soms gewoon niet lukt, zodat ze niet het idee hebben dat ze direct al falen in het moederschap.
    Je hebt niet gefaald Barbara, je vocht tegen een doorgeslagen systeem. En je hebt gewonnen! Want de ondanks de keren dat het mislukte kreeg hij meestal de fles.

  • Tranen in mijn ogen tijdens het lezen.
    Wat een afschuwelijk verhaal, je zou ze moeten aanklagen! Hoe durven ze deze beslissingen te nemen tegen je uitdrukkelijke wens in, je hebt alle recht om boos te zijn, het is werkelijk te belachelijk voor woorden; het lijkt wel een dierentuin. Ik ben blij dat ik meer begrijpende verpleegkundigen had. Maar inderdaad, dat hele borstvoeding verhaal kan ook echt wel op een andere manier. Ze behandelen je af en toe of je compleet een idioot bent.
    Je kunt trots zijn op je strijd, je hebt gedaan wat je kon voor je baby.
    Gelukkig gaat alles goed met de kleine grote man!

  • Beste Barbara, ik verbaas me er steeds meer over dat vrouwen tegenwoordig geëmancipeerd zijn maar op een of andere manier geen baas over eigen baby en borsten. Bij mijn eerste was de BV geen pretje, bij mijn tweede heb ik voet bij stuk gehouden, geen BV. Iedereen moet zelf doen waar zij zich goed bij voelt, dat is ook het beste voor je baby. Die voelt heel goed aan of mama gestrest of relaxed is.

  • Waardeloos dat je je kind in het ziekenhuis niet de fles mocht geven. Jij bent toch de mama? Vreemd protocol!

    Hier wel een borstvoedingsmama en de enige zin in je stukje die ik een beetje jammer vind is: Jullie worden heel snel boos. Zo schep je een tegenstelling tussen wel en niet borstvoedende moeders die er helemaal niet moet zijn.

    Wij mama’s moeten elkaar juist steunen.
    Het is al verdrietig genoeg wat je hebt moeten meemaken. Ik hoop dat je met de tijd je gevoel van falen los kan laten, want als ik het zo lees heb je hem juist als een tijger beschermd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.