Waarom het zo zwaar is om een peuter en een baby te hebben

peuter en een baby
Het lijkt zo praktisch: je kinderen snel achter elkaar krijgen. Dan heb je de tropenjaren gauw gehad en hebben ze bovendien nog wat aan elkaar. Vala adviseert echter: bezint eer gij begint. Want zij ging er bijna aan onderdoor.

Laatst vertelde een vriendin van mij dat ze zwanger is van haar tweede kind. Als deze baby geboren wordt is haar oudste 16 maanden. Dat hadden ze bewust zo gepland, vertelde ze. Op deze manier zouden ze snel uit de luiers zijn en zouden de kinderen echt vriendjes worden. Het liefst wilde ik haar door elkaar rammelen en roepen dat ze de grootste fout van haar leven had gemaakt. Dat ze over een paar maanden spijt als haren op haar hoofd zou hebben omdat ze dan met wallen op haar knieën op haar tandvlees zou lopen, met een krijsende baby op haar arm en een gillende peuter aan haar been. Dat haar relatie naar de gallemiezen zou gaan door het slaapgebrek en de drukte. En dat het jaren zou kosten voor ze dat allemaal weer te boven was. Dat heb ik natuurlijk allemaal niet gezegd, want een zwangere vrouw de stuipen op het lijf jagen is nogal wreed. Ik heb haar dus maar een extra dikke knuffel gegeven. Omdat ik wist wat er komen ging. En dat zij geen idee had dat ze aan de vooravond stond van wat ze zich later waarschijnlijk als een enorm heftige periode uit haar leven zal herinneren.

LEES OOK: Als je lieve baby opeens een driftige peuter wordt.

Tropenjaren in het kwadraat

Mijn oudste twee kinderen schelen anderhalf jaar. Dat had nog minder kunnen zijn, want zes maanden na de geboorte van mijn zoon was ik weer zwanger. Als dat geen miskraam was geworden was het leeftijdsverschil nog kleiner geweest. Het leek ons namelijk ideaal om onze kinderen zo snel mogelijk achter elkaar te krijgen. We hadden het geluk dat dat ons gegeven was en dus kreeg mijn zoon een zusje toen hij van voren nog maar nauwelijks wist dat hij van achteren leefde. En de geboorte van onze dochter was het startsein voor de tropenjaren in het kwadraat. Wat we ons niet gerealiseerd hadden is hoeveel werk het is om twee van zulke jonge kinderen in leven te moeten houden. Hoe heftig het is om twee minimensen te hebben die nog volledig afhankelijk van je zijn, voor alles. En hoe ondoenlijk het blijkt om constant, tegelijkertijd, in al hun behoeften te voorzien. Binnen de kortste keren waren we gesloopt. Maar er kwam geen eind aan de constante stroom van luiers, voedingen, slaapjes, speelmomenten, badjes, doktersbezoeken, gebroken nachten, huilbuien en noem het allemaal maar op. Het ging maar door, de hele dag, de hele nacht. En dat jaren achtereen. Je zou van minder burn-out raken.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

Bezint eer gij begint

Er zijn regelmatig momenten geweest dat ik de wanhoop nabij was. Dat ik dacht dat het nooit over zou gaan. Dat gevoel heeft de eerste jaren met mijn kinderen behoorlijk gekleurd. Ik vond het meestentijds helemaal niet leuk, maar vooral loodzwaar. Dat mijn zoon autistisch bleek te zijn en mijn dochter een hardcore huilbaby zal niet geholpen hebben, maar inmiddels ken ik meer moeders die snel achter elkaar hun kinderen kregen en allemaal vonden ze het veel zwaarder dan ze hadden gedacht. Zowel mijn lichamelijke als mijn geestelijke gezondheid leed eronder en ook mijn relatie kwam het niet ten goede. Het was zo druk de hele tijd dat we alleen nog maar ouders waren en geen geliefden meer. ‘s Avonds waren we zo kapot en uitgeblust, dat we alleen nog maar apathisch op de bank konden hangen en doordat we zo weinig tijd voor onszelf en voor elkaar hadden raakten we overbelast en geïrriteerd en gingen we dat vervolgens op elkaar afreageren. Uiteindelijk heeft ons dit ons huwelijk gekost. Niet die kinderen zelf natuurlijk, want hoe zwaar we het ook vonden, met hen waren we dolblij, maar wel het gezinsleven dat we voor onszelf, in al onze naïviteit, hadden uitgedacht. Nogal ironisch, want we hadden dat gezinsleven in ons hoofd juist zo idyllisch vormgegeven. Maar zoals dat zo vaak gaat is de realiteit weerbarstiger dan de theorie. En dat perfecte plaatje is natuurlijk altijd een illusie. Maar daar kom je vaak pas achter als je er al middenin zit. Daarom zeg ik nu: ouders, bezint eer gij begint. Wacht liever even tot een kind z’n eigen kont kan afvegen en z’n veters kan strikken voor je nog een telg aan de gelederen toevoegt. Geloof me, liever wat langer in de luiers dan een slaapdelirium en een psychose nabij.

Gun jezelf wat rust

Het is waar, nu mijn kinderen wat ouder zijn is het inderdaad leuk dat ze weinig in leeftijd schelen. Ze zijn nu de beste vriendjes, de tropenjaren waren zomaar opeens voorbij en de vrijheid die je dan terugkrijgt is puur genieten. Maar toen ik een derde kind kreeg dat zes en vier jaar met haar oudere broer en zus scheelt, realiseerde ik me hoeveel makkelijker het voor jezelf is als er wat meer leeftijdsverschil zit tussen je kinderen. Hoeveel minder hectisch het dan allemaal is omdat je je oudere kind kunt uitleggen wat er gebeurt en omdat het al heel veel zelf kan. Wat een rust dat geeft. En hoeveel meer je dan dus kunt genieten van het ouderschap. Natuurlijk heb je het niet altijd voor het zeggen, je kunt wel van alles willen, maar soms krijg je je kinderen niet op het moment dat jij dat het liefste had gewild. Maar heb je dat geluk wel, dan zou ik je met klem aanraden om jezelf wat rust te gunnen. Achteraf gezien had ik gewild dat ik wat langer had gewacht tussen mijn eerste en mijn tweede. Ik denk dat dat de eerste jaren van mijn moederschap heel anders had gemaakt. Natuurlijk ben ik nu heel blij met mijn ‘tweeling’ (hoe ouders van echte tweelingen het überhaupt overleven is mij een raadsel), maar man, ze hebben me bijna kapot gemaakt met z’n tweeën. Ik word er soms nog gillend wakker van.

LEES OOK: Waarom je best mag rouwen als je zelf hebt besloten geen tweede kind te krijgen.

Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Jij gunt toch ook ieder kind een veilig thuis?

Je staat er waarschijnlijk niet bij stil hoe bijzonder het eigenlijk is...
Lees verder