Ruzie maken waar je kind bij is, hoe erg is dat?

Je neemt je voor het nooit te doen, maar eigenlijk overkomt het ons allemaal wel een keer: ruziën met je partner ten overstaan van je kind. We vergoelijken dat vaak snel voor onszelf: hij begrijpt het toch nog niet, we hebben niet geschreeuwd, iedereen heeft weleens woorden. Maar, hoe waar is dat eigenlijk?

Loop jij altijd naar boven als je partner het bloed onder je nagels vandaan haalt? Wacht jij altijd met het uiten van je irritatie tot de kinderen op bed liggen? De kans is groot van niet. En dat is ook niet zo gek, want als je boos bent, ben je boos. Dan nemen je emoties soms de overhand en ben je niet altijd meer beheerst en redelijk. Veel ouders hebben daarom weleens een conflict met elkaar waar hun kinderen bij zijn. En ook al sta je niet met het servies te smijten en trillen de ramen niet van het geschreeuw, dat wil niet zeggen dat je kroost niet dondersgoed weet dat er stront aan de knikker is. En eigenlijk moet je dat niet hebben.

Dat zegt kinder,- en jeugdpsycholoog Eva Potharst. Een baby of een dreumes kan weliswaar meestal nog niet praten en hij zal de ruzie waarschijnlijk niet woordelijk onthouden. Maar, de gevoelens die ermee gepaard gaan toen hij zag dat er een stress-situatie bij zijn ouders was kunnen wél blijven hangen. En hoe vaker een kind in zo’n situatie terecht komt, hoe meer dat van invloed kan zijn op hoe hij zich uiteindelijk zal ontwikkelen. Oei, dat is wel even iets om over na te denken. Want het is makkelijk om jezelf gerust te stellen met het idee dat je baby van zes maanden later toch niet meer weet dat papa en mama elkaar destijds wel even achter het behang konden plakken. Maar die vlieger gaat blijkbaar toch niet helemaal op.

Dat jonge kinderen vrijwel niks door hebben, niks begrijpen, is een hardnekkig fabeltje. Zelfs hele kleine baby’s zijn in staat gezichtsuitdrukkingen, stemvolumes en stress te herkennen. Dat klopt, ik zie het bij mijn eigen baby van drie maanden oud. Als ik boos of streng praat tegen haar grote broer of zus, omdat die lopen te klieren, dan schrikt ze daarvan en zet het op een huilen. Hoe klein ze ook is, ze heeft dus heel goed door: dit is niet gezellig. Juist jonge kinderen zijn namelijk heel erg gericht op sociale stimulansen, op wat hun verzorgers uitdragen en uitstralen. Dit is van grote invloed op de ontwikkeling van hun brein en de verbindingen die daarin gelegd worden: is het hier veilig, of moet ik op mijn hoede zijn?

Heb je je kind dus gelijk voor het leven beschadigd als je je een keer tussen de Duplo uit je slof schiet omdat je man wéér het vuilnis niet buiten heeft gezet? Nee, zo’n vaart loopt het nou ook weer niet gelijk. Gewone huis, tuin en keukenakkefietjes horen erbij (“Jemig, gooi die sokken nou eens ín de wasmand!”, “Is die telefoon nou belangrijker dan ik, of hoe zit ‘t?!”). Daar krijgt een baby heus niet meteen PTSS van. Maar: zorg dat de rust snel terugkeert en laat vervolgens ook aan je kind zien dat je het weer samen bijlegt. Want het is nou eenmaal niet altijd pais en vree, ook dát moet een kind leren. Zolang de witte vlag daarna maar wel weer gehesen wordt. En papa en mama lekker samen verder bouwen met die Duplo.

Lees ook: De 23 dingen die je denkt als de man opeens de griep heeft.

(Bron: Trouw)

Geschreven door
More from Vala van den Boomen

Kolven op de plee? Moeders, doe er niet aan mee!

Het is eigenlijk geen nieuws, maar schokkend blijft het wel: uit onderzoek...
Lees verder